Te goedkope merkartikelen tijdens de vakantie

De grote zomervakantie is ten einde en het gros van de Nederlanders heeft zijn dagelijkse bezigheden weer opgepakt. De herinnering aan de vakantie is terug te vinden in onze fotoboeken of in de souveniers die we tijdens ons verblijf elders hebben gekocht. De vraag is alleen: zijn de souveniers allemaal wel merkecht? Of hebben we ons laten verleiden tot een exclusief merkartikel tegen een spotgoedkope prijs? En wie is strafbaar de verkoper of de koper?

Deze zomervakantie verbleef ik met mijn gezin in Italie. Het is een heerlijk land als het gaat om cultuur, natuur en de gastronomie. Op de plaatselijke marktjes doen we onze inkopen. Op deze marktjes worden ook veel accessoire artikelen verkocht. Zoals wij in onze VOC-tijd onze nieuw ontdekte medemens met spiegeltjes en kraaltjes hebben verleid, zo worden wij nu door hen verleid met goedkope kleding, tassen, sieraden of zonnebrillen. Alleen zijn deze artkelen vaak voorzien van een bekend merk (logo of naam). De merkartikelen worden tegen "good prices" of "sehr billig" aangeboden. De prijzen worden meestal niet vermeld, daar zal je voor moeten onderhandelen. Ik zie veel Gucci tassen liggen die bij navraag rond de 18 Euro kosten. De kwaliteit is dubieus en ik vraag me dan ook af of de tas bij thuiskomst van ellende uit elkaar zal vallen.
Op het strand in Italië zijn de aanbieders van accessoire artikelen helemaal kwantitatief aanwezig. Hier worden de zonnebrillen met ondermeer het Armani logo verkocht voor maar 5 Euro en drie voor een tientje. Ik wil de kwaliteit van het glas niet weten.
 
De verkopers zijn erg opdringerig. Nadat 3 masseuses, 5 parero-, 3 tassen-, 2 strandlaken- en 6 zonnebrilverkopers mij hebben aangesproken, kan ik me niet meer inhouden. Ik kan mijn achtergrond niet meer verlochenen. Ik zeg in het Engels tegen de Pakistaanse verkoper dat wat hij aanbied, illegaal is; we dit counterfeit noemen. De strandverkoper is plotsklaps zijn koloniale moerstaal vergeten en begint in het Italiaans dat hij me niet begrijpt. Hij loopt door en laat me voor de rest van de dag met rust.

Het verbaast me dat in een Europees land zoals Italië de verkoop van dit soort nepartikelen oogluikend wordt toegestaan. De controle is maar mondjesmaat terwijl de verkoop van counterfeit bij wet verboden is. Sterker nog, er zijn strenge Europese regels die het verhandelen van nepartikelen reguleren. Wat de meeste toeristen niet beseffen is dat het aankopen van een nepartikel ook strafbaar is. Hierbij is doorslaggevend dat de koper moet of had moeten weten dat het om een nepartikel gaat. In het geval van marktverkopers die Gucci tassen aanbieden of de strandverkoper van Armani zonnebrillen tegen een miniem bedrag, staat het buiten kijf dat we hier te maken hebben met counterfeit artikelen.
Het is misschien aantrekkelijk om bezitter te zijn van een exclusief merkartikel maar juist de aankoop van een dergelijk nepartikel maakt inbreuk op het merk en doet afbreuk aan deze exclusiviteit.
De houder van het merk heeft het uitsluitende recht om het merk te voeren. Een ieder die zonder zijn toestemming zijn merk (of logo) verkoopt pleegt een strafbaar feit. In het geval bij nep merkartikelen geldt dit ook voor de koper. Dus hoe attractief de aankoop ook mag zijn, laat je hierdoor niet verleiden.
De volgende dag op het strand zie ik de strandverkopers alweer richting mijn strandlaken lopen. Ik houd mijn ogen gericht op mijn boek en kijk niet op behalve als ik "mama" hoor roepen door een van mijn kinderen.

counterfeit-namaak-producten



De laatste artikelen
Merkbescherming in Qatar
Bestrijden greenwashing/milieuclaims in merken
Run on Nitro
Belang merkregistratie logo
Lego poppetje geldig vormmerk
Onze klanten
Volg Abcor
merkenbureau abcor op facebookmerkenbureau abcor op twitter merkenbureau abcor op linked in merkenbureau abcor op google plus
eiser
gedaagde
eiser
gedaagde

IP Kennisquiz: beschermingsomvang van een verwijzende handelsnaam

Ondernemer A start in 2018 een nieuw bedrijf onder de naam Mobility Next en “myrefurbishedcar.nl”. Beide handelsnamen worden ingeschreven bij de Kamer van Koophandel (KvK). Tevens wordt op 20 september 2018 de domeinnaam vastgelegd. Het bedrijf, gevestigd in Houten, biedt gebruikte, maar nog vrij nieuwe auto’s aan. De kwaliteit van deze middenklasse auto’s is vergelijkbaar met een nieuwe auto. Het gaat om duurdere occasions van net een paar jaar oud. Op 5 maart 2021 wordt de nieuwe website gelanceerd waar het bedrijf zich ook presenteert onder de naam MRCar. Die naam wordt niet ingeschreven in het handelsregister van de Kamer van Koophandel. Ondernemer B registreert op 10 mei 2021 de domeinnaam en laat de handelsnaam inschrijven bij de KvK. Dit bedrijf, gevestigd in Berlicum, verkoopt veel oudere, goedkope gebruikte auto’s. Ondernemer A stelt dat ondernemer B met de naam MRCARS inbreuk maakt op haar oudere handelsnaam MRCar. Eis: ondernemer B moet binnen 4 weken ieder gebruik van de naam MRCARS stoppen. Niet alleen de handelsnaam moet wijzigen, ook de website, het briefpapier, reclame, visitekaartjes et cetera. Daarnaast moet ondernemer B alle proceskosten betalen. Ondernemer B betwist dit. Hij stelt dat Ondernemer A geen handelsnaamrechten heeft op de naam MRCar. De naam staat namelijk niet ingeschreven bij de KvK. Op de website presenteert ondernemer A zich onder de naam My Refurbished Car. Daarnaast is de naam MRCar beschrijvend (heeft het weinig tot geen onderscheidend vermogen) en geeft het dus geen bescherming. Gelet op het totaal andere productaanbod (goedkope oude auto’s versus dure vrijwel nieuwe auto’s) en de andere regio (Houten en Berlicum liggen 50 km van elkaar) is er geen kans op verwarring. De eis moet worden afgewezen. Wie krijgt gelijk en waarom?